Zoals gewoonlijk ben ik compleet doorgeslagen.

Dit keer in het bezuinigen. Ik weet ineens (weer) wat alles kost, welke provider de beste deal heeft. Dat het verstandiger is om toch bij Nuon te blijven en hoeveel een parkeervergunning per jaar kost. Het baart me allemaal wel een beetje zorgen maar mezelf kennende gaat de lol er snel van af en heb ik volgende week weer een nieuwe hobby.

Maar goed: aanstaande woensdag krijg ik Aldi-les. Les in wat je ab-so-uut wel, en wat je ze-ker niet bij de Aldi moet kopen. Ik vierde namelijk een paar weken geleden een verjaardag hier thuis en vriendin B. merkte na afloop op dat ik veel te veel voor mijn hapjes had betaald. Gelukkig weet zij precies wat er te koop is in de wereld en ook nog waar je dat het best kunt halen. Prijs/kwaliteit verhoudingen zijn haar talent.
Zo betaal ik mijn zalm veel te duur en leg ik blijkbaar al jaren uitzinnige bedragen voor olijfolie neer bij AH.

Tijd dus voor een cursus Aldi van vriendin B. en we nemen meteen even de Action mee, die zit er toch naast en ook daar laat ik blijkbaar kostbare eurox92s liggen op gebied van schoonmaakmiddelen en toiletpapier. Ik heb er zin in. De eurox92s branden in mijn huishoudportemonneetje.

Zit er dik in dat ik straks thuis kom met heel veel, hele goedkope, zalm, toiletpapier voor een eeuw, een wasrek, een schroefboormachine, twee pingpongtafels en een typemachine. Allemaal in de aanbieding bij de Aldi.

Nog twee nachtjes slapenx85

Danny is tegenwoordig gewoon weer zichzelf.

Eindelijk heeft hij zich weten los te rukken uit de wereld van musical, theater en beschaafd praten. Een beetje zoals Marc-Marie zijn pruik afzette, heeft Danny zijn ABN spreken aan de wilgen gehangen. Dit is eindelijk de xe9chte Danny.

Zogenaamd dan natuurlijk, want het is echt niet om aan te horen die nieuwe volksheld van ons. En overtuigend is het al helemaal niet. Ik hoor een mix van Gerard Joling, Johan Cruijff en Dries Roelvink met een snufje Loesie om het af te maken. Dat snufje Loesie heeft te maken met de spreekwoorden die onze Danny sinds kort verbastert. Zo hoorde ik hem dingen zeggen als dat je het ijzer moet buigen als het nog heet is of dat je een gegeven paard nooit naar de slager moet brengen en zo nog wat onzin.

Charmant, dat zal zijn wat hij probeert uit te stralen. Een soort ruwe bolster blanke pit. Die eenvoudige jongen die het liefst boven op de bar staat te zingen in de kroeg van zx92n enige tante Sjaan.

Nou ja wat het doel ook is: hou er gewoon mee op want het irriteert me mateloos.

Ik ben gescheiden.

Echt een veel te simpel woord:

Gescheiden.

Het zou er meer zo uit moeten zien:

Sdhfguweyftyuaefgu865da675fuwhrvwjgvkweghfkghsFCGSDFcskgjdfv,jesFVES,BNFVW, emblkesjfh;djkgkdjfgh;dkfjhSLEHFbKJgdjkrghdjkghkjf.g

De jaren dat je er naar toe groeit, of krimpt, hoe je het noemen wil. De tijd dat de beslissing valt, de tijd dat je van de ene emotie in de andere dondert. Het verdriet, de schuldvraag, het gemis, het afscheid, het rouwen. De zware deken die op je ligt, het leven met maar xe9xe9n gedachte aan je kop, het vallen en het opstaan. Het losbreken, het puinruimen en het langzaam ontwaken in een nieuwe wereld. Een wereld waar je opnieuw je plek moet veroveren.

Nee, gescheiden, het dekt de lading niet. Tssssssss. Bij lange na niet.

Niet alleen probeer ik aan kliekjesdag te doen, ik ben ook op de kleintjes aan het letten.
Nee niet de kinderen, die letten wel op zichzelf. Ik bedoel koopjes, kortingen, boodschappen.
Avonden lang struin ik het internet af op zoek naar leuke aanbiedingen, dwaal ik over vrekken-fora, verdiep ik me in de verschillende merken en hun goedkopere alternatieven.

Aan aanbiedingen geen gebrek. Sites als vakantieveilingen en groupon zijn niet echt moeilijk te vinden en voor je het weet heb je een schoonheidsbon, onbeperkt tapas eten en een erotische fotoshoot te pakken, allemaal voor minder dan de helft!
Op vrekken-fora leer ik welke zaken je nooit, maar dan ook echt nooit, voor het volle pond moet kopen. Wasmiddel, wasverzachter, toiletpapier, afwasmachineblokjes en zo nog wat zaken koop je uitsluitend als er een mega aanbieding is.
En dan de A-merken en hun goedkopere alternatieven. Mijn dochter en ik namen de proef op de som met m&mx92s. Heerlijk maar duur. Dirk van der Broek had twee goedkopere soorten in zx92n assortiment en dus hebben we beide gekocht om voor eens en voor altijd te bepalen welke het best zijn.

Je ziet ik ben hartstikke goed bezig.

Behalve dat ik nu dus een aan verslaving grenzende interesse heb ontwikkeld voor veilingsites, ik veel te veel geld heb uitgegeven aan dingen die ik niet nodig heb, ik de eerst komende 25 jaar geen wasmiddel aanbieding meer mag kopen en ik twee zakken hele vieze nep m&mx92s in de kast heb liggen.

Zucht.

Nooit ben ik een kliekjesmens geweest, niet dat ik dat niet wilde, het lukte me gewoon niet zo goed. Maar daar komt nu verandering in, vanaf nu ga ik namelijk aan kliekjesdag doen.

Eten weggooien is belachelijk, not done, zonde, misdadig. En elke keer als ik een halve ovenschotel de vuilnisbak in schuif voel ik me slecht. Elke keer als ik de laatste twee boterhammen uit de zak weggooi voel ik me slecht. Elke appel die tot stof vergaat op de fruitschaal geeft me een rotgevoel.

Kliekjesdag dus. Ik heb xe9xe9n groentelade van de koelkast leegeruimd, lees: ik heb alle vage potjes met augurken, pesto, tapenade, kappertjes weggegooid. En ja dat voelde slecht, maar ten eerste waren ze echt al heel erg oud en ten tweede moet je soms impopulaire maatregelen nemen voor dingen beter kunnen worden.
De volgende stap was het inventariseren van de tupperware voorraad, een levensgevaarlijke wankele stapel op de bovenste plank van het bovenste kastje. Vijfentwintig deksels en vier bakjes. Goed, het is een begin.

Nu, een paar dagen later, kan ik melden dat de eerste kliekjesavond achter ons ligt. Het was jammer genoeg geen onverdeeld succes.
De gehaktballen van maandag bleken niet meer zo fris, de ovenschotel van dinsdag sprak niemand aan, de kinderen aten de macaroni van donderdag en ik de pasta van vrijdag.

De winst zat hem in het feit dat ik me een ietsiepietsie minder schuldig voelde toen ik wederom een halve ovenschotel in de vuilnisbak flikkerde.