Een puberdochter is een heel andere pies of keek dan dat kleine grut. Daar kom ik nu achter. Het is leuk, omdat zij leuk is. Maar het is ook verrekte lastig. Want hoe ga je om met de nieuwe eisen die er aan je gesteld worden.

Je moet zorgen zonder te verstikken, je moet begrip hebben zonder te mogen begrijpen want je snapt het toch niet, je moet loslaten zonder te verwaarlozen, je moet vooral stevig in je schoenen staan en je niet in de maling laten nemen. Ik vind het niet makkelijk. Ik was zelf vorige week nog 14 bij wijze van spreken. Ik begrijp dat ze geheimzinnig moet doen over zaken die gewoon in het openbaar mogen bestaan. Dat het echt niet cool is als ik weet dat ze met een jongen(tje) heeft afgesproken. Dat ik per definitie de moeder en dus de suffe van het stel ben.

Maar ik ben helemaal niet suf en ik snap echt een heleboel en ik gun haar de leuke dingen in het leven. Maar dat maakt, lijkt het wel, helemaal geen verschil. Ik bepaal niet of ze een leuke jeugd heeft, dat bepaalt ze zelf nog altijd wel even hoor. En oef wat kan ze me raken en oef wat ben ik onzeker af en toe. Soms moet ik mezelf echt tegenhouden om me niet voor haar voeten te werpen en te snikken: Maar je houdt toch ook wel van me? Ik doe het toch ook soms wel een beetje goed? Zie je dan niet dat ik echt mijn best doe?
Wal-ge-lijk, werkelijk, dat zou toch heel erg zijn. Maar ze kan zo onbereikbaar zijn ineens. Zo ongrijpbaar. En dat is goed, dat weet ik wel, maar dat is ook moeilijk. De nuffige snufjes als ik een grapje probeer te maken, de vermoeide blikken als ik vraag hoe haar dag was.

Maar gister had ik ineens een geniaal simpele ingeving. Als ik nou xe9xe9n avond per week met haar een film huur. Gewoon gezellig met z’n twee m&m’s vreten in de thuisbioscoop. Dan houden we toch contact zonder dat ik aan haar hoofd zeur. En ik hoef niets anders te doen dan lekker zitten met haar tegen me aan en een dekentje erbij. En even net doen alsof ze nog gewoon mijn kleine meid is. Gister hebben we ‘Bride flight’ gekeken, samen een traantje weggepinkt, samen romantisch weggedroomd en samen gelachen. Beter dan dat kan ik het niet hebben met mijn lieve puber.