Nooit ben ik een kliekjesmens geweest, niet dat ik dat niet wilde, het lukte me gewoon niet zo goed. Maar daar komt nu verandering in, vanaf nu ga ik namelijk aan kliekjesdag doen.

Eten weggooien is belachelijk, not done, zonde, misdadig. En elke keer als ik een halve ovenschotel de vuilnisbak in schuif voel ik me slecht. Elke keer als ik de laatste twee boterhammen uit de zak weggooi voel ik me slecht. Elke appel die tot stof vergaat op de fruitschaal geeft me een rotgevoel.

Kliekjesdag dus. Ik heb xe9xe9n groentelade van de koelkast leegeruimd, lees: ik heb alle vage potjes met augurken, pesto, tapenade, kappertjes weggegooid. En ja dat voelde slecht, maar ten eerste waren ze echt al heel erg oud en ten tweede moet je soms impopulaire maatregelen nemen voor dingen beter kunnen worden.
De volgende stap was het inventariseren van de tupperware voorraad, een levensgevaarlijke wankele stapel op de bovenste plank van het bovenste kastje. Vijfentwintig deksels en vier bakjes. Goed, het is een begin.

Nu, een paar dagen later, kan ik melden dat de eerste kliekjesavond achter ons ligt. Het was jammer genoeg geen onverdeeld succes.
De gehaktballen van maandag bleken niet meer zo fris, de ovenschotel van dinsdag sprak niemand aan, de kinderen aten de macaroni van donderdag en ik de pasta van vrijdag.

De winst zat hem in het feit dat ik me een ietsiepietsie minder schuldig voelde toen ik wederom een halve ovenschotel in de vuilnisbak flikkerde.